Bolt Acion: Soviet Army (Winter) Weapons Teams

Zespoły broni piechoty są kluczowym elementem każdej armii Bolt Action, zapewniając dużą elastyczność taktyczną dla twoich sił. Zespoły snajperskie, zespoły miotaczy ognia i zespoły lekkich moździerzy są jednymi z najbardziej rozpowszechnionych, stawiając twojego przeciwnika przed wieloma wyzwaniami do pokonania.

Snajper stał się synonimem Armii Czerwonej, szczególnie podczas ponurych oblężeń Stalingradu i Leningradu. „Szkoły snajperskie” powstały w zbombardowanych budynkach i piwnicach, gdzie dobrzy snajperzy przekazywali swoje umiejętności coraz większej liczbie uczniów – wielu z nich było kobietami. Radziecka propaganda poświęcała dużo uwagi dobrym snajperom i promowała doktrynę „snajperstwa” wśród żołnierzy. Snajperzy używali celowników teleskopowych albo w karabinie powtarzalnym Moisin-Nagant 1891/30, albo, rzadziej, w samopowtarzalnym karabinie Tokarev SVT-40. Używano różnorodnej amunicji, w tym pocisków smugowych i przeciwpancernych. Radzieccy snajperzy byli dostępni na poziomie kompanii, pracując w zespołach lub czasami samodzielnie. Poszczególne oddziały Armii Czerwonej często miały wyznaczonego strzelca z karabinem z lunetą, aby pomóc zrekompensować brak siły ognia dalekiego zasięgu z powodu dużej liczby używanych pistoletów maszynowych. Radzieccy snajperzy stali się znani ze swojego kunsztu polowego, skradania się i cierpliwości. Najbardziej skuteczni snajperzy rozstrzelali setki wrogów – około 500 to największa liczba odnotowana przez pojedynczego snajpera.

Standardowym lekkim moździerzem używanym przez rosyjską piechotę podczas II wojny światowej był 50 mm moździerz piechoty Model 1940 (50-PM 40), tańsza wersja wcześniejszego modelu 1938. Ponadto armia radziecka otrzymała znaczną liczbę 2-calowych moździerzy z Wielkiej Brytanii w ramach Lend-Lease. Moździerz 50 mm był uważany za „kompanijny” w przeciwieństwie do cięższych 82 mm batalionowych i 120 mm pułkowych moździerzy. Początkowo moździerze 50 mm były przydzielane poszczególnym zespołom na poziomie plutonu, ale później częściej były koncentrowane na poziomie kompanii w celu masowego użycia. Broń była łatwo przenośna i mogła rzucać bomby wybuchowe lub dymne z odległości ponad 800 jardów.

Sowieci bardzo często korzystali z miotaczy ognia, w tym statycznych typów FOG-1, okopanych w celu osłony bunkrów i okopów. Ze względu na niedociągnięcia w opracowywaniu innych wiarygodnych broni przeciwpancernych, doktryna Armii Czerwonej kładła duży nacisk na używanie miotaczy ognia jako broni przeciwpancernej, a także przeciwpiechotnej. W 1943 r. utworzono nawet oddzielne zmotoryzowane bataliony miotaczy ognia przeciwpancernego. Zdecydowanie najczęstszymi rosyjskimi miotaczami ognia były typy ROKS. ROKS-2 został zaprojektowany ze zbiornikiem paliwa, który wyglądał jak zwykły plecak i dyszą przypominającą karabin, aby nie przyciągać niepożądanej uwagi na polu bitwy.

Pudełko zawiera:

Figurki są niesklejone i niepomalowane.